吠 (fèi) — aboyer (des chiens)

Définition

Exemples

• 那只狗一直在吠。
  Nà zhī gǒu yì zhí zài fèi.
  Ce chien n'arrête pas d'aboyer.
• 邻居家的狗晚上总是乱吠。
  Lín jū jiā de gǒu wǎn shàng zǒng shì luàn fèi.
  Le chien du voisin aboie toujours au hasard la nuit.
• 狗一见到陌生人就吠。
  Gǒu yí jiàn dào mò shēng rén jiù fèi.
  Le chien aboie dès qu'il voit un étranger.

Origine