使徒 (shǐ tú) — Apostel; Jünger (im Christentum)

Definition

Beispiele

• 耶稣有十二位使徒。
  Yē sū yǒu shí èr wèi shǐ tú.
  Jesus hatte zwölf Apostel.
• 这些使徒四处传播福音。
  Zhè xiē shǐ tú sì chù chuán bō fú yīn.
  Diese Apostel verbreiteten überall das Evangelium.
• 保罗后来也成为了一位使徒。
  Bǎo luó hòu lái yě chéng wéi le yí wèi shǐ tú.
  Paulus wurde später ebenfalls ein Apostel.