使徒 (shǐ tú) — apôtre ; disciple (dans le christianisme)

Définition

Exemples

• 耶稣有十二位使徒。
  Yē sū yǒu shí èr wèi shǐ tú.
  Jésus avait douze apôtres.
• 这些使徒四处传播福音。
  Zhè xiē shǐ tú sì chù chuán bō fú yīn.
  Ces apôtres répandaient l'évangile partout.
• 保罗后来也成为了一位使徒。
  Bǎo luó hòu lái yě chéng wéi le yí wèi shǐ tú.
  Paul est aussi devenu apôtre plus tard.